Bakit namin ginawa ang sharelove
Nagsimula ito sa isang burol, at isang text message na hindi sapat.
Namatay ang tatay ng isang kaibigan. Nag-type ako ng “nakikiramay ako”, tinitigan ko, binura ko, tinype ko ulit, at ipinadala ko pa rin — kasi ano pa ba ang magagawa mo? Napunta ito sa thread sa pagitan ng isang meme at isang delivery notification. Totoo iyon, pero walang halaga.
Ang problema ay hindi dahil walang pakialam ang mga tao. Ang problema ay pinapantay ng mga ginagamit nating tool ang lahat sa iisang bigat. Kaarawan, promosyon, pagkamatay — iisang font, iisang bubble, iisang tatlong segundong atensyon.
Kaya ginawa namin ang kabaligtaran. Isang bagay na tumatagal ng dalawang minuto, hindi dalawang segundo. Isang bagay na may tunay mong boses, dahil dala ng boses ang hindi kayang dalhin ng pag-type — ang paghinto bago ang pangungusap, ang pagbasag sa gitna nito. Isang bagay na dumarating nang mag-isa, hindi nabaon sa feed.